من و این وبلاگ

من (جدیدا دقت کردم 90 درصد پست هام با من شروع میشه. دیگه هر بار میخوام یه چیزی بنویسم تا ذهنم میگه من بلافاصله هم خودش جواب میده سرت تو عن . منم ذوقم کور میشه و بی خیال نوشتن میشم. حالا این مهم نیست . به ادامه پست توجه کنید. ) بله عرض می کردم : من از سال 78 با اینترنت آشنا شدم و تقریبا از همون زمان تبدیل شدم به یک آدم همیشه در صحنه در اینترنت که انگشت توی هر سوراخی می کرد. در یک مقطعی توی سالهای 84 و 85 خیلی فعال بودم. همون موقع یه وب سایت هم واسه خودم راه انداختم و خلاصه همیشه در جریان عوالم نت بودم. با وبلاگ اما خیلی آشنایی نداشتم. یعنی داشتم اما برداشتم از بلاگ این چیزی نبود که امروز میشناسم. فکر می کردم بلاگ مال آدمهاییه که هورمونهای پوسیده جنسیشون زده به مغزشون و شعرهای بند تنبونی توش مینویسن و موزیک های عاشقانه تخمی روش میذارن. اونوقت ها موزیک متن داشت همه بلاگهایی که من دیده بودم. یه موقعی هم یه وبلاگی دیدم که ادعا کرده بود مال یکی از این هنرپیشه های ابنه سریال های تلویزیونه و یه عکس از یارو هم گذاشته بود و اون پست بیش از 8000 لایک خورده بود. بله عزیزان 8000 لایک.  در نتیجه فکر میکردم بلاگ جای ما نیست آقا جون.

تا اینکه سال 87 که شریکم توی یه شرکتی کار می کرد و هنوز حاضر نشده بود حقوق ساعتی 8000 تومن اونجا رو ول کنه و بیاد تو کار خودمون فول تایم شه، به شیوه معهود همه کارمندان جهان ساعتهای فراوانی رو توی اینترنت ول می چرخید و به یه وبلاگی برخورد کرده بود که خیلی باهاش حال کرده بود و هر روز به من اس ام اس میزد که بگه امروز تو شرکتشون میوه چی دادن که کون من بسوزه و بعد هم تاکید میکرد که آقا این وبلاگه رو باید حتما بخونی. پسره خیلی بچه باحالیه. عقایدش هم عین خودمونه و نشسته بود کل آرشیو وبلاگ رو خونده بود. خلاصه اصرارهای شریکم باعث شد یه سرکی به وبلاگ مورد نظر زدم. بعد از اونجایی که من یه کم مثل بز لجوج تشریف دارم و همیشه باید راه خودمو برم شروع کردم به خوندن وبلاگ های دیگه و مشخصا یادمه که دو تا وبلاگ توجهم رو جلب کرد و می خوندمشون. یکی وبلاگ منصفانه بود و دیگری وبلاگ گیس طلا. (بله متاسفانه هر دو تا زنونه بود. شرمنده ام) در مورد منصفانه برام جالب بود که اِ این دختره چه باحاله. چه فرق داره با دیگران. خلاصه اون موقع که هنوز سرم تو حساب نبود و حالیم نبود که چه افتضاحی دارم به بار میارم بهش ایمیل زدم که خانوم دمت گرم. اگه پایه ای بیا همدیگه رو ببینیم. ایمیله طبیعتا جوابی نداشت و حتما رفت بین هزار تا ایمیل مشابه دیگه که براش میرفته و یه پوزخند جوابشون بوده. بعد وبلاگ گیس طلا بود. اون موقع خانوم نویسنده بلاگ رفته بود اطریش یا بلژیک دیدن فامیلهاش و سفرنامه سفرش رو مینوشت که برام خیلی جالب بود و میخوندم. بعد مسافرت خانومه تموم شد و برگشت ایران. بعد هی یه پستهایی مینوشت خیلی کوتاه که مثلا امروز من اینو گفتم . مامانم اینو جواب داد و دختر خاله ام هم اینو گفت . بعد پست تموم میشد. 150 نفر هم کامنت میذاشتن. و باز از اونجایی که اون موقع در مورد فضای وبلاگ هیچی حالیم نبود فکر میکردم نویسنده یک وبلاگ در مقابل مخاطبانش مسوولیت داره و باید مطلب مفید به درد بخور بنویسه توش و وقت مخاطب رو هدر نده (بله همینقدر داغون بودم) بعد شاکی شدم شروع کردم به ایمیل زدن به خانومه که خانوم اینا چیه ور میداری مینویسی . خب به مخاطب چه مربوط که مامانتون چی گفته یا دختر خاله تون چی جواب داده. خانوم گیس طلا هم دو سه تا ایمیل اول رو ندید گرفت ولی بعد که دید این خر مگس مزاحم ول کن نیست کوتاهترین و باحالترین جواب ممکن رو به یکی از ایمیلهام داد. نوشت: وا . خب وبلاگ خودمه دلم میخواد. منم کنف شدم و خفه خون گرفتم.

خلاصه داستان وبلاگ خوندن ادامه پیدا کرد و بعدها صاحاب همون وبلاگی که شریکم خیلی باهاش حال کرده بود وسط حرفاش گفت یه چیزی هم هست به نام گوگل ریدر و ما هم دیگه به کلی آلوده شدیم به این داستان. بعدشم که وبلاگ خودمون رو برپا کردیم.

خب که چی؟ خب که چی نداره . اینهمه اعترافات ناب کردم وسط این پست. کلی محتوای خاله زنکی دادم دست دشمنان. اگه کسی تازه بگه خب که چی ذهنش به اندازه ذهن اون موقع من داغونه.گفته باشم. جوابش هم اینه که : وا! خب وبلاگ خودمه دلم میخواد.