آشیانه خالی و هواپیمایی قطری

بر اساس تعریف علمی، در زندگی چند مقطع حساس وجود دارد . یکی از آن مقاطع، زمانی است که بچه ها بزرگ میشوند و از خانه پدر و مادر میروند.   این زمان سختی است برای پدر مادر تا بتوانند خود را با شرایط جدید تطبیق بدهند و بپذیرند که بچه ها دیگر بزرگ شده اند و وقت ترک خانه برای آنها فرا رسیده است . بعضی از پدر و مادر ها در این زمان سخت دچار عارضه ای میشوند به نام سندرم آشیانه خالی که از اسمش پیداست که چیست .

برای خانه ما هم زمان خالی شدن آشیانه فرا رسیده است . آخرین جوجه هم که حالا 30 ساله شده آشیانه را ترک کرد و مادرم مانده و آشیانه خالی اش و روزگار جدیدی که مطئنم هیچوقت کاملا به آن عادت نخواهد کرد. به وضوح می توانم ناراحتی را در چهره و صدایش وقتی سعی میکند بغضش را پنهان کند ببینم. با خودم فکر میکنم که ای کاش میشد کاری می کردم . کارهایی که میتوانم بکنم اینهاست. 1- زندگی دور از خانه را رها کنم و به خانه برگردم . به هیچوجه گزینه منطقی و قابل پذیرشی نیست. دخ سال طول کشیده تا یک زندگی کوچک برایخودم ساختم . 2- مادرم زندگی اش را رها کند و بیاید پیش ما زندگی کند. مادرم اینکار را نمیکند تازه پدرم را چه کار کنیم . 3- با مسافرتهای متوالی و رفت و آمد سعی کنیم جای خالی همدیگر را کمتر حس کنیم. درمان نیست اما خوب مسکن خوبی است . یک مشکل سر راه هست . مسیر 1000 کیلومتری بینمان را چگونه طی کنیم و مکررا رفت و آمد کنیم ؟ هرچه سعی میکنم نمیتوانم خطرهای سفر با هواپیما در ایران را توجیه کنم و اجبارا باید بپذیریم سوار شدن به هواپیمای جمهوری اسلامی چیزی است در حد قمار رولت روسی .

چند وقت پیش خبری درآمد که هواپیمایی قطری قرار است پروازهای داخلی ایران را انجام دهد .  فارغ از اینکه چه بلایی به سر هواپیمایی ایران ایر آمده که زمانی یکی از بهترین خطوط هوایی دنیا بوده و حالا باید عرصه را به خط هوایی کشور هفتصد هزار نفری قطر واگذار کند برای من یک چیز مهم است . ارزو میکنم این اتفاق بیافتد و پروازهای قطری در ایران دایر شود تا بتوان سریع و ایمن جابه جا شد و کمی از اثرات سندرم آشیانه خالی برای مادرم کم کنیم . برای من الان فقط همین مهم است. من نمیتوانم با توهم روزگار شکوه و آبادانی این خرابه زندگی کنم.